Metody rozwoju możliwości menedżera cz.1

Możemy wyróżnić trzy wyraźnie różne modele rozwoju menedżera:

• „Lasy Kabackie” – naturalny menedżer
• „Zosia Samosia” – ambitny samouk
• „Trening olimpijczyka” – ambitny zawodowiec + elitarny trening

„Lasy Kabackie” – czyli menedżer naturalny

„Lasy Kabackie” to historyczna wypowiedź towarzysza Mieczysław Moczara, który pytany o wykształcenie stwierdził że: „moją szkołą były Lasy Kabackie”. Idąc za jego śladem pewna grupa menedżerów rozwija i szlifuje własne kompetencje wyłącznie w trakcie bezpośrednich menedżerskich poczynań. Można powiedzieć, że rozwija się eksperymentując na żywym organizmie. Daje to niezapomniane doznania zarówno eksperymentatorowi jak i tym, na których się eksperymentuje. Ci drudzy trochę mniej to lubią, ale jako podwładni i tak nie mają tu zbyt wiele do gadania.

Taki typ rozwoju ma swoje zalety:

• jest to autentyczny trening w warunkach bojowych
• szkolenia nie odrywają menedżera od pracy a także nic nie kosztują
• menedżer nie musi się konfrontować ze swoimi brakami, co daje dobre samopoczucie i oszczędza wiele przykrości
• jeśli nauczy się czegoś, to zawdzięcza to tylko sobie
• nie może mechanicznie stosować mało trafnych dla siebie rozwiązań, ponieważ w ogóle się tym nie zajmuje

Podsumowując można powiedzieć, że jest to wczesno-rzemieślniczy model rozwoju menedżera.

„Zosia Samosia” – ambitny menedżer samouk

Następnym, bardziej zaawansowanym i efektywnym modelem rozwoju jest ambicja połączona z autentyczną pasją rozwoju. W taki sposób wykształcił się Wokulski (z Lalki) i Henryk Schliemann (słynny samouk i odkrywca Troi). Ta droga dochodzenia do wysokich kompetencji zasługuje na najwyższe uznanie w przypadku osób, biednych, których nie stać na porządną edukację. W większości pozostałych przypadków jest powtórnym „odkrywaniem koła” i zwykłą stratą czasu. Rodzi także inne niekorzystne zjawisko. Powoduje dłuższe (niż to jest potrzebne) powtarzanie gorszych menedżerskich posunięć, a to już rodzi i utrwala niekorzystne nawyki, które potem ograniczą lub spowolnią nasz rozwój.

Warto jednak podkreślić, że w tym modelu menedżer czyta, rozmawia z innymi, chodzi na szkolenia. Słowem jest całkiem nieźle. Taki heroiczny model dochodzenia do wybitnych osiągnięć został pokazany w filmie Rocky I, II itd.. Samotny, utalentowany i uparty bokser ciężką pracą dochodzi na szczyty.

Zalety samodzielnej edukacji menedżera to:

• autentyczny pęd do rozwoju zawodowego
• liczne sytuacje hartujące nasz charakter
• trening samodzielności w budowie własnych możliwości
• stopniowy wzrost samoświadomości i precyzji wyboru drogi rozwoju
• łączenie samodzielnego dochodzenia do wartościowych rozwiązań z korzystaniem z osiągnięć innych.

Jest to najrzadziej występujący rodzaj drogi rozwoju menedżera. Wymaga bowiem zetknięcia się dwu rzadko występujących jakości: silnie zmotywowanego menedżera (najlepiej by miał także przynajmniej średni poziom talentu do zarządzania) oraz wysokiej klasy biznesowego coacha.
Takie połączenie owocuje bardzo silnym przyspieszeniem rozwoju kompetencji menedżerskich. Wybitny coach działa tak, jak urządzenie naprowadzające na cel połączone z wymianą kluczowych dla sukcesu podzespołów na coraz lepsze.

Tego typu trening dostają obecnie:

• wybitni lub rokujący sportowcy
• wybitni lub rokujący muzycy
• wybitni lub rokujący kosmonauci
• wybitni lub rokujący komandosi
• wybitni lub rokujący …
• i tylko niektórzy menedżerowie

W zależności od tego jakim potencjałem dysponuje menedżer i na jaki trening go stać:

• mentalnie
• emocjonalnie
• i finansowo

otrzymujemy (przy pewnym dydaktycznym uproszczeniu) dziewięć kategorii możliwości zawodowych menedżera.

Autor artykułu:
Kazimierz F. Nalepa
Ekspert
Global Business Center Sp. z o.o.